Την έντονη δυσαρέσκειά της επαναλαμβάνει για ακόμη μία φορά σε σημερινή της ανακοίνωση η Ομοσπονδία των κρεοπωλών, σχετικά με το νομοσχέδιο για την αναγραφή της προέλευσης του κρέατος στην ταμειακή μηχανή των σημείων λιανικής πώλησης. «Είναι ένα άδικο νομοσχέδιο το οποίο μπερδεύει την ιχνηλασιμότητα με την ταμειακή μηχανή» διαμαρτύρεται η ΠΟΚΚ, που μάλιστα τονίζει ότι οι εκάστοτε κυβερνήσεις «εφευρίσκουν τρόπους για να ικανοποιήσουν ψηφοθηρικούς και άλλους σκοπούς».

Η ανακοίνωση θέτει στο στόχαστρο την ανεπάρκεια της κυβερνητικής πολιτικής στον κλάδο της κτηνοτροφίας, αναφέρεται στο υπέρογκο κόστος που πρόκειται να επωμιστεί ο κρεοπώλης για να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις του Υπουργείου, και καταλήγει: «Ένα πολύ μεγάλο λάθος δεν γίνεται να «διορθωθεί» με ένα μεγαλύτερο λάθος. Αναμένουμε…».

Αναλυτικά η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση, λέει ο θυμόσοφος λαός μας. Στην περίπτωση όμως των επαγγελματιών του κρέατος οι εκάστοτε κυβερνήσεις εφευρίσκουν τρόπους για να ικανοποιήσουν ψηφοθηρικούς και άλλους σκοπούς.

Η τελευταία αυτού του είδους (εφεύρεση) ανήκει στο ΥΠΑΑΤ, το οποίο θέλει επί της ουσίας από κρεοπώλες που είμαστε, να αλλάξουμε επάγγελμα και να μετατραπούμε σε λογιστές!!! Τι ζητάει; Ζητάει κάτι που δεν υπάρχει πουθενά στα κρεοπωλεία εντός της Ε.Ε. Μας υποχρεώνει δηλαδή, τις «λειτουργίες διαφάνειας», που εφαρμόζουμε από το 2009 στις ζυγιστικές μηχανές και σε διαφόρων τύπων σημάνσεις εντός των καταστημάτων μας, για την προέλευση και το βάρος του κρέατος, να τις επεκτείνουμε και στις ταμειακές μηχανές μας! Η ηγεσία του ΥΠΑΑΤ εξακολουθεί να μην αντιλαμβάνεται ότι οι ελληνοποιήσεις δεν είναι ένα τεχνικό θέμα, που μπορείς να το επιλύσεις απλώς με ένα νόμο, πολύ περισσότερο που αυτός ο νόμος δεν στοχεύει να κλείσει όλες τις «τρύπες» που υπάρχουν στο σύστημα «από τον στάβλο στο πιάτο», διότι το νομοσχέδιο αντιμετωπίζει μονομερώς και όχι εν τω συνόλω τις ελληνοποιήσεις. Είναι ένα άδικο νομοσχέδιο το οποίο μπερδεύει την ιχνηλασιμότητα με την ταμειακή μηχανή.

Αυτό το «μέτρο» κατά το Υπουργείο, δήθεν θα προκαλέσει, ως δια μαγείας, την αύξηση της εγχώριας παραγωγής κρέατος, καλύπτοντας με αυτόν τον τρόπο την ανεπάρκεια της κυβερνητικής πολιτικής να δώσει οικονομικά κίνητρα στους κτηνοτρόφους, να πετύχουν την πολυπόθητη αύξηση του ζωικού κεφαλαίου στην εγχώρια παραγωγή. Επίσης πρέπει να τονίσουμε ότι το υπέρογκο αυτό κόστος για την εφαρμογή της ταμειακής μηχανής, για μια ακόμα φορά πρέπει να το επωμιστεί ο Έλληνας κρεοπώλης, χωρίς να υπάρχει κρατική μέριμνα κάποιας επιδότησης ή χρηματοδότησης. Εκτός αν το ΥΠΑΑΤ έχει πράγματι ένα πιο συνολικό σχέδιο που θα το ξετυλίξει σιγά-σιγά, κάτι το οποίο πάντως δεν έχει φανεί μέχρι στιγμής.

Ένα πολύ μεγάλο λάθος δεν γίνεται να «διορθωθεί» με ένα μεγαλύτερο λάθος.

Αναμένουμε…»